සිංහල පරිවර්තනය සමග) 43 ஆண்டுகளாக புதைக்கப்பட்ட கறுப்பு ஜூலைக்கான நீதியும்! தேசிய மக்கள் சக்தியின் வரலாற்றுப் பொறுப்பும்.

1983 கறுப்பு ஜூலை வன்முறைகள் குறித்த உண்மைகளைக் கண்டறிய பாராளுமன்றத் தெரிவுக்குழு (PSC) அமைக்கக் கோரி NPP-ன் 51 பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் மனுச் சமர்ப்பித்துள்ளனர். ​

இது, பல தசாப்தங்களாக நீதியை எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கும் உள்நாட்டு மற்றும் புலம்பெயர் தமிழ் மக்களுக்குப் புதிய நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தியுள்ளது.

வெலிக்கடைச் சிறைச்சாலையில் கொல்லப்பட்ட 53 தமிழ் அரசியல் கைதிகள் உட்பட அனைத்துப் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கும் நீதியும் உரிய இழப்பீடும் வழங்கப்பட வேண்டும். 

பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் குரல்கள் பதிவு செய்யப்பட்டு, பொறுப்புக்கூறல் உறுதிப்படுத்தப்படும்போதே புதிய இலங்கையை நோக்கிய இந்த வரலாற்றுப் பயணம் முழுமையடையும்.

1983 ஆம் ஆண்டு கறுப்பு ஜூலை (Black July) இனக்கலவரம் குறித்து விரிவான ஆய்வு ஒன்றை மேற்கொண்டு, அதன் உண்மைகளைக் கண்டறிந்து பாராளுமன்றத்திற்குப் பரிந்துரைகளைச் சமர்ப்பிப்பதற்காக, பாராளுமன்றத் தெரிவுக்குழு (Parliamentary Select Committee - PSC) ஒன்றை அமைக்குமாறு கோரி  தேசிய மக்கள் சக்தி (NPP) அரசாங்கத்தின் 51 பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் இந்த முன்மொழிவில் கையெழுத்திட்டுச் பிரதிச் சபாநாயகர் ரிஸ்வி சாலிஹிடம் கூட்டு விஞ்ஞாபனம் (முன்மொழிவு) ஒன்றைச் சமர்ப்பித்துள்ளனர்.

இந்த முயற்சி, பல தசாப்தங்களாக நீதி கிடைக்குமா என்ற ஏக்கத்துடன் வாழும் உள்நாட்டுத் தமிழ் மக்களுக்கும் புலம்பெயர்ந்து வாழும் தமிழ் மக்களுக்கும் புதிய நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தக்கூடிய அரசியல் முன்னெடுப்பாகும்.

ஆனால், அனைத்துக் கட்சிகளும் பங்கேற்கக் கூடிய வகையில் பாராளுமன்றத் தெரிவுக்குழு ஒன்றை அமைப்பதே மிகவும் பொருத்தமானது மற்றும் பயனுள்ளது என்று நீதி மற்றும் தேசிய ஒருமைப்பாடு அமைச்சர் ஹர்ஷன நாணயக்கார பாராளுமன்றத்தில் தெரிவித்துள்ளார்.

43 ஆண்டுகளாகப் புதைக்கப்பட்ட உண்மைகள் வெளிவருமா? உயிரிழந்தவர்களின் குடும்பங்களுக்கு நீதி கிடைக்குமா? வீடுகளையும் வணிகங்களையும் இழந்து, தாயகத்தை விட்டுப் புலம்பெயர்ந்த தமிழ் மக்களின் கண்ணீருக்கு ஜனாதிபதி அநுர குமார திசாநாயக்க தலைமையிலான அரசாங்கம் பதிலளிக்குமா? இந்தக் கேள்விகள் இன்று இலங்கையின் அரசியல் வரலாற்றில் மீண்டும் ஒரு முறை வலுவாக எழுந்துள்ளன.

ஒரு பிரேரணை கையளிக்கப்பட்டிருப்பது மட்டுமே நீதியை உறுதிப்படுத்திவிடாது. அந்தப் பிரேரணை நடைமுறைக்கு வந்து, உண்மைகள் வெளிக்கொணரப்பட்டு, பாதிக்கப்பட்டவர்களின் குரல்கள் செவிமடுக்கப்பட்டு, பொறுப்புக்கூறல் உறுதிப்படுத்தப்படும் போதே இந்த நம்பிக்கை அர்த்தமுள்ளதாக மாறும். 

1983 ஜூலை மாதம் இலங்கையின் வரலாற்றில் ஒரு சாதாரண கலவரமாகக் கடந்து செல்லக்கூடிய நிகழ்வல்ல. அது தமிழ் மக்களின் உயிர்கள், உடைமைகள், பாதுகாப்பு, வாழ்வாதாரம் மற்றும் எதிர்கால நம்பிக்கைகள் மீது ஆழமான காயங்களை ஏற்படுத்திய இன வன்முறையின் கொடூரமான அத்தியாயமாகும்.

1983 ஜூலை 23ஆம் திகதி யாழ்ப்பாணத்தில் விடுதலைப் புலிகளின் தாக்குதலில் 13 இலங்கை இராணுவத்தினர் கொல்லப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, ஜூலை 24ஆம் திகதி முதல் கொழும்பிலும் நாட்டின் பல பகுதிகளிலும் தமிழ் மக்களுக்கு எதிரான வன்முறைகள் பரவின. 

தமிழ் மக்கள் வசித்த பகுதிகள் தாக்கப்பட்டன; வீடுகளும் வணிக நிலையங்களும் தீக்கிரையாக்கப்பட்டன; கடைகள் சூறையாடப்பட்டன; பொதுமக்கள் கொல்லப்பட்டனர். 

பாதுகாப்பை நாடிய மக்களுக்குக்கூடப் பல இடங்களில் பாதுகாப்பு கிடைக்கவில்லை. மனித உரிமைகள் தொடர்பான சர்வதேச அறிக்கைகளும் வரலாற்று ஆய்வுகளும் இந்த வன்முறையின் தீவிரத்தையும், அரச அதிகாரிகளின் செயலற்ற தன்மை மற்றும் சில இடங்களில் காணப்பட்ட உடந்தை குறித்த குற்றச்சாட்டுகளையும் பதிவு செய்துள்ளன.

மனித உரிமைகள் கண்காணிப்பகம் (Human Rights Watch) வெளியிட்டுள்ள வரலாற்றுப் பதிவுகளின்படி, ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட குழுக்களால் மேற்கொள்ளப்பட்ட தாக்குதல்கள் நூற்றுக்கணக்கான உயிரிழப்புகளையும், தமிழ் மக்களின் குடியிருப்புகள் மற்றும் வணிகங்களின் பரவலான அழிவையும் ஏற்படுத்தின உன கூறப்படுகின்றது.

கறுப்பு ஜூலை என்பது உயிரிழந்தவர்களின் எண்ணிக்கையால் மட்டும் அளவிடப்பட வேண்டிய துயரமல்ல. ஒரு குடும்பத்தின் வருமானத்தைத் தாங்கிய கடை எரிக்கப்பட்டபோது, அந்தக் குடும்பத்தின் எதிர்காலமும் எரிக்கப்பட்டது. பல தலைமுறைகளாகச் சேமித்துச் சேர்த்த சொத்துக்கள் அழிக்கப்பட்டபோது, வெறும் கட்டடங்கள் மட்டுமல்ல, மக்களின் வாழ்நாள் உழைப்பும் சிதைக்கப்பட்டது. 

தமது மொழி, பெயர் அல்லது இன அடையாளம் காரணமாகவே ஒருவர் உயிருக்கு அஞ்சி ஓட வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டபோது, இலங்கையர் என்ற அடையாளத்தின் மீதான நம்பிக்கையும் கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டது.

கறுப்பு ஜூலை தொடர்பாக இன்றும் முழுமையான பதில்களை எதிர்பார்க்கும் பல கேள்விகள் உள்ளன. வன்முறைகள் எவ்வாறு பரவின? தாக்குதல்களில் ஈடுபட்டவர்களுக்கு யார் உதவினர்? தமிழ் மக்களைப் பாதுகாக்க வேண்டிய அரச இயந்திரம் ஏன் பல இடங்களில் தோல்வியடைந்தது? தாக்குதல்களைத் தடுக்கவும், குற்றவாளிகளைக் கைது செய்யவும், சட்டத்தை அமுல்படுத்தவும் அதிகாரம் பெற்றவர்கள் தமது கடமைகளை முறையாக நிறைவேற்றினார்களா? 

வன்முறைகளால் ஏற்பட்ட உயிரிழப்புகள், சொத்து அழிவுகள் மற்றும் இடப்பெயர்வுகளுக்கான முழுமையான கணக்கெடுப்பு ஏன் இதுவரை உறுதியாக நிலைநாட்டப்படவில்லை?

அப்போதைய ஜனாதிபதி ஜே.ஆர். ஜயவர்தனவின் அரசாங்கத்தின் நடவடிக்கைகள் மற்றும் அரசியல் தலைமைத்துவத்தின் பொறுப்பு குறித்தும் வரலாற்று ஆய்வுகள் நீண்டகாலமாகக் கேள்விகளை எழுப்பி வருகின்றன. 

சிறில் மெத்திவ், காமினி திசாநாயக்க, லலித் அத்துலத்முதலி, ரணசாசிங்க பிரேமதாச, எம்.எச்.முஹமட், வீரசிங்க மல்லிமாராச்சி, அனுரா பஸ்தியன் உள்ளிட்ட அக்கால அரசியல் தலைவர்களின் பங்கு தொடர்பாகவும் பல்வேறு விவாதங்களும் குற்றச்சாட்டுகளும் முன்வைக்கப்பட்டுள்ளன.

கறுப்பு ஜூலை இனப்படுகொலை மற்றும் கலவரத்தினை ஜே.ஆர். ஜெயவர்த்தன அரசாங்கத்தின் தொழில் மற்றும் அறிவியல் விவகாரங்கள் அமைச்சராக (Minister of Industries and Scientific Affairs) இருந்த சிறில் மெத்திவ், தனது தீவிர சிங்கள-பௌத்த தேசியவாதக் கொள்கையினால் வன்முறையாளர்களைத் தூண்டிவிட்டதாக கூறப்படுகின்றது.

இங்கு மிக முக்கியமான வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். ஒருவரின் பெயர் வரலாற்று விவாதங்களில் இடம்பெறுவது மட்டுமே அவர் குற்றவாளி என்பதற்கான ஆதாரமல்ல. குறிப்பிட்ட அரசியல் தலைவர்கள் வன்முறைகளைத் திட்டமிட்டார்களா, தூண்டினார்களா, ஆதரித்தார்களா அல்லது அவற்றைத் தடுக்கத் தவறினார்களா என்பதைத் தீர்மானிப்பதற்கு ஆவணங்களும் நம்பகமான சாட்சியங்களும் சட்டரீதியான ஆய்வும் அவசியம். 

குற்றச்சாட்டுகளை உண்மைகளாக அறிவிப்பதற்குப் பதிலாக, அவற்றைச் சுயாதீன விசாரணைக்கு உட்படுத்துவதே நீதிக்கும் ஜனநாயகத்துக்கும் ஏற்ற அணுகுமுறையாகும்.

கறுப்பு ஜூலையின் கொடூரத்தைப் பற்றிப் பேசும்போது வெலிக்கடைச் சிறைச்சாலையில் கொல்லப்பட்ட தமிழ் கைதிகளையும் மறந்துவிட முடியாது. 1983 ஜூலை 25 மற்றும் 27ஆம் திகதிகளில் வெலிக்கடைச் சிறைச்சாலையில் தமிழ் கைதிகள் படுகொலை செய்யப்பட்ட சம்பவங்கள், அரச பாதுகாப்பில் இருந்தவர்களுக்குக் கூட உயிர் உத்தரவாதம் இல்லாத நிலையை வெளிப்படுத்தின. 

மனித உரிமைகள் கண்காணிப்பகத்தின் வரலாற்றுப் பதிவுகள், இந்தச் சம்பவங்களில் 53 தமிழ் அரசியல் கைதிகள் கொல்லப்பட்டதாகக் குறிப்பிடுகின்றன.

கறுப்பு ஜூலை வன்முறைகளால் ஏற்பட்ட இழப்புகளை உயிரிழப்புகளின் எண்ணிக்கையுடன் மட்டும் முடித்துவிட முடியாது. ஆயிரக்கணக்கான குடும்பங்களின் வாழ்க்கை முற்றிலும் சீர்குலைந்தது. வீடுகள், கடைகள், தொழிற்சாலைகள் மற்றும் பிற வணிகச் சொத்துக்கள் சேதப்படுத்தப்பட்டன அல்லது எரிக்கப்பட்டன.

வேலைவாய்ப்புகளை இழந்தவர்கள் இருந்தனர்; கல்வியைத் தொடர முடியாமல் போன இளைஞர்கள் இருந்தனர்; குடும்ப உறுப்பினர்களைப் பிரிந்தவர்கள் இருந்தனர்; உயிர் பிழைப்பதற்காக நாட்டை விட்டு வெளியேற வேண்டியவர்கள் இருந்தனர்.

அழிக்கப்பட்ட சொத்துக்களின் உண்மையான மதிப்பு எவ்வளவு? அப்போது வழங்கப்பட்ட இழப்பீடுகள் எவ்வளவு? இழப்பீடு பெறாத குடும்பங்கள் எத்தனை? தமது ஆவணங்களை இழந்ததால் அல்லது நீண்டகால இடப்பெயர்வால் இழப்பீடு கோர முடியாதவர்கள் யார்? இன்று உயிருடன் இருக்கும் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கும் அவர்களின் குடும்பங்களுக்கும் எத்தகைய நிவாரணம் வழங்க முடியும்?

கறுப்பு ஜூலையின் காயங்கள் 1983ஆம் ஆண்டுடன் முடிந்துவிடவில்லை. அந்த வன்முறைகள் ஏற்படுத்திய அச்சம், நம்பிக்கையின்மை மற்றும் இடப்பெயர்வு பல குடும்பங்களின் வாழ்க்கையைத் தலைமுறை தலைமுறையாகப் பாதித்தன. 

தமது சொந்த நாட்டில் பாதுகாப்பாக வாழ முடியாது என்ற உணர்வுடன் வெளிநாடுகளுக்குச் சென்ற பலர், புதிய வாழ்க்கையை உருவாக்கியபோதும் தமது தாயகத்தின் நினைவுகளையும் இழப்புகளையும் மறக்கவில்லை.

ஒரு நாட்டின் உண்மையான நல்லிணக்கம், கடந்த காலத்தை மறந்து விடுமாறு பாதிக்கப்பட்ட மக்களிடம் கோருவதால் உருவாகாது. அவர்கள் அனுபவித்த துயரத்தை ஏற்றுக்கொள்வதாலும், நடந்தவற்றை நேர்மையாக ஆராய்வதாலும், பொறுப்பானவர்களைச் சட்டத்தின் முன் நிறுத்துவதாலும், மீண்டும் இத்தகைய வன்முறைகள் இடம்பெறாது என்ற நம்பிக்கையை உருவாக்குவதாலுமே நல்லிணக்கம் வலுப்பெறும்.

இந்த உண்மையை இலங்கையின் அனைத்துச் சமூகங்களும் ஏற்றுக்கொள்ளும் படியான சூழலை உருவாக்குவது, கடந்த காலப் பிரிவினைகளைத் தாண்டிய புதிய அரசியல் கலாசாரத்தின் தேவைப்பாடாகும்.

ஜனாதிபதி அநுர குமார திசாநாயக்க தலைமையிலான தேசிய மக்கள் சக்தி அரசாங்கத்தின் முன்னால் இன்று ஒரு வரலாற்று வாய்ப்பு திறந்துள்ளது. 43 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் இலங்கையை உலுக்கிய கருப்பு ஜூலை இன வன்முறைகள் தொடர்பாக, ஆளும் கட்சியின் 51 பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் கையொப்பமிட்டு விசாரணைக்கான பிரேரணையை முன் வைத்திருப்பது, நீண்ட காலமாகத் தீர்க்கப்படாமல் இருக்கும் நீதிக்கான கோரிக்கையை மீண்டும் தேசிய அரசியல் அரங்கிற்குக் கொண்டு வரப்பட்டுள்ளாதாக பார்க்கப்படுகின்றது.

ஊழலுக்கும், அதிகார துஷ்பிரயோகத்துக்கும் எதிராகத் தனது நிலைப்பாட்டை வெளிப்படுத்திவரும் அரசாங்கம், கறுப்பு ஜூலைக்கான நீதியையும் அரசியல் தலையீடுகளுக்கு அப்பால் முன்னெடுப்பதன் மூலம் தனது புதிய அரசியல் கலாசாரத்தின் உண்மையான அர்த்தத்தை நிரூபிக்க பெரும் வாய்பேற்பட்டுள்ளதாக புத்திஜீவிகள் கருதுகின்றனர்.

உயிரிழந்தவர்கள், காணாமல் போனவர்கள், சொத்துகளை இழந்தவர்கள், தாயகத்தைவிட்டு வெளியேற நிர்ப்பந்திக்கப்பட்ட குடும்பங்கள் ஆகியோரின் அனுபவங்கள் வரலாற்றுப் பதிவுகளாகப் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்.

உள்நாட்டிலும், புலம்பெயர் நாடுகளிலும் வாழும் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் அச்சமின்றிச் சாட்சியமளிப்பதற்கான வாய்ப்புகள் ஏற்படுத்தப்பட வேண்டும். விசாரணையின் முடிவுகள் வெளிப்படையாக அறிவிக்கப்படுவதுடன், குற்றவியல் பொறுப்புக்கான ஆதாரங்கள் கிடைத்தால் உரிய சட்ட நடவடிக்கைகளும் முன்னெடுக்கப்பட வேண்டும்.

பாதிக்கப்பட்டவர்களின் இழப்பீட்டுக் கோரிக்கைகள் மற்றும் இத்தகைய இன வன்முறைகள் மீண்டும் நிகழாமல் தடுப்பதற்கான பரிந்துரைகளும் கவனத்தில் கொள்ளப்பட வேண்டும். இவ்வாறான நடைமுறை நடவடிக்கைகளே தேசிய மக்கள் சக்தி அரசாங்கத்தின் முயற்சியை வெறும் அரசியல் அறிவிப்பாக அல்லாமல், நீதியை நோக்கிய உண்மையான பயணமாகவும் மாற்றும்.

அரசியல் செல்வாக்கு கொண்டவர்களாக இருந்தாலும், முன்னாள் அமைச்சர்களாக இருந்தாலும், அரச அதிகாரிகளாக இருந்தாலும், குற்றத்துடன் தொடர்புடையவர்கள் என ஆதாரங்கள் நிரூபிக்கும் எந்தத் தரப்பினரும் சட்டத்தின் முன் பொறுப்புக்கூற வேண்டும். அதேவேளை, விசாரணைகள் அரசியல் பழிவாங்கலாக மாறாமல், சுயாதீனமான ஆதாரங்கள் மற்றும் நியாயமான சட்ட நடை முறைகளின் அடிப்படையில் முன்னெடுக்கப்படுவது அவசியம் என்பது சர்வதேசத்தின் பார்வையாக இருக்கும்.

கறுப்பு ஜூலை என்பது மறக்க முடியாத வரலாறு என்பதைப் போல, மறுக்க முடியாத நீதி வேண்டி நிற்கும் மக்களுக்கான அரசாங்கத்தின் பதிலாகும்.  43 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் உயிரிழந்தவர்களை மீண்டும் உயிர்ப்பிக்க முடியாது; எரிக்கப்பட்ட வீடுகளையும் சிதைக்கப்பட்ட வாழ்க்கைகளையும் முழுமையாக மீட்டெடுக்க முடியாது. 

ஆனால், உண்மையை வெளிப்படுத்த முடியும்; பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் குரல்களை வரலாற்றில் பதிவு செய்ய முடியும்; ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் பொறுப்பானவர்களைச் சட்டத்தின் முன் நிறுத்த முடியும்; எதிர்காலத்தில் எந்தவொரு இனத்தவரும் தமது அடையாளத்தின் காரணமாக அச்சத்துடன் வாழ வேண்டியதில்லை என்பதை உறுதிப்படுத்தும் நிறுவனங்களை உருவாக்க முடியும். 

உள்நாட்டிலும், புலம்பெயர் நாடுகளிலும் வாழும் தமிழ் மக்கள் எதிர்பார்ப்பது வெறும் அனுதாப வார்த்தைகளையோ தேர்தல் வாக்குறுதிகளையோ அல்ல;  தமது துயரம் அங்கீகரிக்கப்பட்டு, உண்மை வெளிவந்து, நீதி நிலைநாட்டப்பட வேண்டும் என்பதே அவர்களின் நியாயமான கோரிக்கையாகும். 

இந்த எதிர்பார்ப்பை நிறை வேற்றுவதற்கான வரலாற்றுப் பொறுப்பு இன்று தேசிய மக்கள் சக்தி அரசாங்கத்தின் முன்னால் உள்ளது. அந்தப் பொறுப்பை நேர்மையுடனும் அரசியல் தலையீடுகளற்ற அணுகுமுறையுடனும்  நிறை வேற்றப்படுமாயின், அது தமிழ் மக்களின் நீதிக்கான நீண்டகாலப் உரிமைப் போராட்டத்திற்கான விமோசனம் கிடைப்பதுடன், இனங்களைக் கடந்து நீதி, சமத்துவம், நல்லிணக்கம் ஆகியவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்ட புதிய இலங்கையை உருவாக்கிய வரலாராகவும் பதியப்படும்.

அஹமட் இர்ஷாட்.

18-10-2026.

වැළලී ගිය කළු ජූලියට වසර 43කට යුක්තිය! 

සහ ජාතික ජනතා බලයේ ඓතිහාසික වගකීම.

1983 කළු ජූලියේ ප්‍රචණ්ඩත්වය පිළිබඳ කරුණු සොයා බැලීම සඳහා පාර්ලිමේන්තු තේරීම් කාරක සභාවක් (PSC) පිහිටුවන ලෙස ඉල්ලා NPP හි මන්ත්‍රීවරුන් 51 දෙනෙකු පෙත්සමක් ඉදිරිපත් කර තිබේ. දශක ගණනාවක් තිස්සේ යුක්තිය අපේක්ෂාවෙන් සිටි දේශීය සහ ඩයස්පෝරා දෙමළ ජනතාවට මෙය නව බලාපොරොත්තුවක් ලබා දී ඇත.

වැලික්කඩෙයි බන්ධනාගාරයේ දී ඝාතනයට ලක් වූ දෙමළ දේශපාලන සිරකරුවන් 53 දෙනා ඇතුළු වින්දිත සියලු දෙනාට සාධාරණය සහ නිසි වන්දි ලබා දිය යුතුය. නව ශ්‍රී ලංකාවක් කරා යන මේ ඓතිහාසික ගමන සම්පූර්ණ වන්නේ විපතට පත් ජනතාවගේ හඬ සටහන් කර වගවීම තහවුරු වූ විට පමණි.

++++++++++++++++++

1983 කළු ජූලි කෝලාහලය පිළිබඳ සවිස්තරාත්මක පරීක්ෂණයක් පවත්වා කරුණු සොයා පාර්ලිමේන්තුවට නිර්දේශ ඉදිරිපත් කිරීමට පාර්ලිමේන්තු තේරීම් කාරක සභාවක් (PSC) පිහිටුවන ලෙස ඉල්ලා ජාතික ජන බලවේගයේ (NPP) ආණ්ඩුවේ මන්ත්‍රීවරුන් 51 දෙනෙකු නියෝජ්‍ය කථානායක රිස්වි සාලිහ් වෙත ඒකාබද්ධ පෙත්සමක් අත්සන් කළහ. (යෝජනා) ඉදිරිපත් කර ඇත.

මෙම මුලපිරීම දශක ගණනාවක් පුරා යුක්තිය අපේක්ෂා කරන ආදිවාසී දෙමළ ජනතාවට සහ දෙමළ ඩයස්පෝරාවට නව බලාපොරොත්තුවක් ගෙන දිය හැකි දේශපාලන මුලපිරීමකි.

කෙසේ වෙතත්, අධිකරණ හා ජාතික ඒකාබද්ධතා අමාත්‍ය හර්ෂණ නානායක්කාර මහතා පාර්ලිමේන්තුවේදී ප්‍රකාශ කළේ සියලු පාර්ශ්වවලට සහභාගී විය හැකි පරිදි පාර්ලිමේන්තු තේරීම් කාරක සභාවක් පිහිටුවීම වඩාත් සුදුසු සහ ඵලදායී බවයි.

අවුරුදු 43ක් වැළලී ගිය ඇත්ත එළියට එයිද? වින්දිතයන්ගේ පවුල්වලට සාධාරණය ඉටුවේද? ගේ දොර ව්‍යාපාර අහිමිව උපන් බිමෙන් සංක්‍රමණය වූ දෙමළ ජනතාවගේ කඳුළුවලට අනුර කුමාර දිසානායක ජනාධිපතිවරයා ප්‍රමුඛ රජය ප්‍රතිචාර දක්වයිද? මෙම ප්‍රශ්න අද ශ්‍රී ලංකාවේ දේශපාලන ඉතිහාසය තුළ ප්‍රබල ලෙස මතු වී තිබේ.

යෝජනාවක් භාර දුන් පමණින් යුක්තිය තහවුරු වන්නේ නැත. මෙම බලාපොරොත්තුව අර්ථවත් වන්නේ යෝජනාව ක්‍රියාත්මක කර, කරුණු හෙළිදරව් වන විට, වින්දිතයන්ගේ හඬට සවන් දෙන විට සහ වගවීම තහවුරු වූ විට පමණි. 

1983 ජූලි මාසය ලංකා ඉතිහාසයේ සාමාන්‍ය කෝලාහලයක් ලෙස ගත කළ හැකි සිදුවීමක් නොවීය. එය දෙමළ ජනතාවගේ ජීවිත, දේපළ, ආරක්ෂාව, ජීවනෝපාය සහ අනාගත බලාපොරොත්තු කෙරෙහි ගැඹුරු තුවාල ඇති කළ ජනවාර්ගික ප්‍රචණ්ඩත්වයේ නින්දිත කථාංගයකි.

1983 ජූලි 23 වැනිදා යාපනයේදී කොටි සංවිධානය කළ ප්‍රහාරයකින් ශ්‍රී ලංකා සොල්දාදුවන් 13 දෙනකු මරා දැමීමෙන් පසු ජූලි 24 වැනිදා සිට කොළඹ ඇතුළු රටේ අනෙකුත් ප්‍රදේශවල දෙමළ ජනතාවට එරෙහි ප්‍රචණ්ඩත්වය ව්‍යාප්ත විය. දෙමළ ජනාකීර්ණ ප්‍රදේශවලට පහර දුන්නා; නිවාස සහ ව්‍යාපාරික ස්ථාන ගිනි තබා ඇත; කඩ සාප්පු කොල්ලකෑවා; සිවිල් වැසියන් ඝාතනය විය.

ආරක්ෂාව පතා ගිය අයටත් බොහෝ තැන්වල රැකවරණය ලැබුණේ නැහැ. ජාත්‍යන්තර මානව හිමිකම් වාර්තා සහ ඓතිහාසික අධ්‍යයනයන් මෙම ප්‍රචණ්ඩත්වයේ බරපතලකම මෙන්ම අක්‍රියභාවය පිළිබඳ චෝදනා සහ සමහර ස්ථානවල රාජ්‍ය බලධාරීන්ගේ මැදිහත්වීම ලේඛනගත කර ඇත.

හියුමන් රයිට්ස් වොච් විසින් ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද ඓතිහාසික වාර්තාවලට අනුව, සංවිධානාත්මක කණ්ඩායම් විසින් එල්ල කරන ලද ප්‍රහාර හේතුවෙන් සිය ගණනක් ජීවිත හානි සිදුවී ඇති අතර දෙමළ නිවාස සහ ව්‍යාපාරික ස්ථාන පුලුල්ව විනාශ කර ඇත.

කළු ජූලිය මරණ සංඛ්‍යාවෙන් පමණක් මැනිය හැකි ඛේදවාචකයක් නොවේ. පවුලක ආදායමට ආධාර වූ කඩය ගිනි ගනිද්දී පවුලේ අනාගතයද විනාශ විය. පරම්පරා ගණනාවක් තිස්සේ එකතු වූ ධනය විනාශ වූ විට ගොඩනැගිලි පමණක් නොව මිනිසුන්ගේ ජීවිත කාලය පුරාම ශ්‍රමය විනාශ වේ. භාෂාව, නම හෝ වාර්ගික අනන්‍යතාවය නිසා මිනිසුන්ට තම ජීවිතය පතා පලා යාමට සිදු වූ විට ශ්‍රී ලාංකිකයාගේ අනන්‍යතාවය කෙරෙහි ඇති විශ්වාසය ද දැඩි ලෙස බලපෑවේය.

කළු ජූලිය සම්බන්ධයෙන් අදටත් සම්පූර්ණ පිළිතුරු බලාපොරොත්තුවෙන් සිටින බොහෝ ප්‍රශ්න තිබේ. ප්‍රචණ්ඩත්වය පැතිර ගියේ කෙසේද? ප්‍රහාරවලට සම්බන්ධ අයට උදව් කළේ කවුද? දෙමළ ජනතාව ආරක්‍ෂා කිරීමේ රාජ්‍ය යාන්ත්‍රණය බොහෝ තැන්වල අසාර්ථක වූයේ ඇයි? ප්‍රහාර වැලැක්වීමට, අපරාධකරුවන් අත්අඩංගුවට ගැනීමට, නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීමට බලය ලත් අය තම රාජකාරිය නිසි ලෙස ඉටු කළාද? ප්‍රචණ්ඩත්වය හේතුවෙන් සිදුවූ ජීවිත හානි, දේපළ විනාශයන් සහ අවතැන්වීම් පිළිබඳ සම්පූර්ණ සංගණනයක් තවමත් ස්ථිරව තහවුරු වී නැත්තේ ඇයි?

ජයවර්ධනගේ ආණ්ඩුවේ ක්‍රියාකලාපය සහ දේශපාලන නායකත්වයේ වගකීම පිළිබඳව එවකට ජනාධිපති ජේ.ආර්. ඓතිහාසික අධ්‍යයනයන් දීර්ඝ කාලයක් තිස්සේ ප්‍රශ්න මතු කර ඇත. සිරිල් මැතිව්, ගාමිණී දිසානායක, ලලිත් ඇතුලත්මුදි, රණසසිංහ ප්‍රේමදාස, එම්.එච්. මුහම්මද්, වීරසිංහ මල්ලිමාරච්චි, අනුර බැස්ටියන් ඇතුළු එකල දේශපාලන නායකයන්ගේ ක්‍රියාකලාපය සම්බන්ධයෙන් විවිධ සාකච්ඡා සහ චෝදනා එල්ල වී තිබේ.

කළු ජූලි ජන සංහාරය සහ කෝලාහල ජේ.ආර්. ජයවර්ධන ආණ්ඩුවේ කර්මාන්ත හා විද්‍යාත්මක කටයුතු අමාත්‍යවරයා ලෙස කටයුතු කළ සිරිල් මැතිව් සිය අන්ත සිංහල-බෞද්ධ ජාතිකවාදයෙන් ප්‍රචණ්ඩත්වය ඇවිස්සූ බව පැවසේ.

මෙහිදී තේරුම් ගත යුතු ඉතා වැදගත් වෙනසක් ඇත. ඓතිහාසික වාද විවාදවලදී කෙනෙකුගේ නම මතු වූ පමණින් වරදක් ඔප්පු වන්නේ නැත. නිශ්චිත දේශපාලන නායකයන් ප්‍රචණ්ඩත්වය වැලැක්වීමට සැලසුම් කර තිබේද, උසිගැන්වූයේද, අනුබල දුන්නේද, හෝ අසමත් වූයේද යන්න තීරණය කිරීම සඳහා වාර්තාමය, විශ්වසනීය සාක්ෂි සහ නීතිමය පරීක්ෂාව අවශ්‍ය වේ. එම චෝදනා කරුණු ලෙස ප්‍රකාශ කිරීම වෙනුවට සාධාරණ හා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ප්‍රවේශය වන්නේ ඒවා ස්වාධීන විමර්ශනයකට ලක් කිරීමයි.

කළු ජූලියේ ම්ලේච්ඡත්වය ගැන කතා කරන අතරේ වැලික්කඩේ බන්ධනාගාරයේ දී ඝාතනයට ලක් වූ දෙමළ සිරකරුවන් අමතක කරන්න බැහැ. 1983 ජුලි 25 සහ 27 දිනවල වැලිකඩයිච් බන්ධනාගාරයේ දෙමළ සිරකරුවන් සමූල ඝාතනය කිරීමෙන් හෙළි වූයේ රාජ්‍ය ආරක්‍ෂාව යටතේ සිටින අයගේ ජීවිතයට පවා සහතිකයක් නොමැති බවයි. මෙම සිද්ධීන්වලින් දෙමළ දේශපාලන සිරකරුවන් 53 දෙනෙකු ජීවිතක්ෂයට පත්වූ බව හියුමන් රයිට්ස් වොච් ඓතිහාසික වාර්තා පෙන්වා දෙයි.

කළු ජූලියේ ප්‍රචණ්ඩත්වය නිසා සිදුවූ පාඩුව මරණ සංඛ්‍යාවෙන් පමණක් සාරාංශ කළ නොහැක. පවුල් දහස් ගණනකගේ ජීවිත සම්පූර්ණයෙන්ම අඩාල විය. නිවාස, කඩසාප්පු, කර්මාන්ත ශාලා සහ අනෙකුත් වාණිජ දේපළවලට හානි හෝ පිළිස්සී ඇත. රැකියා අහිමි වූ අය හිටියා; අධ්‍යාපන කටයුතු කරගෙන යාමට නොහැකි වූ තරුණ තරුණියන් සිටියා. පවුලේ සාමාජිකයන්ගෙන් වෙන් වූ අය සිටියහ; ජීවත් වීමට රට හැර යාමට සිදු වූ මිනිසුන් සිටියහ.

විනාශ වූ දේපලවල සැබෑ වටිනාකම කොපමණද? එතකොට වන්දි කීයක් දුන්නද? වන්දි නොලබන පවුල් කීයකටද? ඔවුන්ගේ ලියකියවිලි නැතිවීම හෝ දිගුකාලීන අවතැන් වීම හේතුවෙන් වන්දි ඉල්ලා සිටිය නොහැක්කේ කාටද? අද ජීවත්ව සිටින විපතට පත්වූවන්ට සහ ඔවුන්ගේ පවුල්වලට දිය හැකි සහන මොනවාද?

කළු ජූලියේ තුවාල 1983 න් අවසන් වූයේ නැත.එම ප්‍රචණ්ඩත්වය නිසා ඇති වූ බිය, බලාපොරොත්තු සුන්වීම සහ අවතැන්වීම බොහෝ පවුල්වල ජීවිත පරම්පරා ගණනාවක් තිස්සේ බලපෑවේය. තම රටේ ආරක්‍ෂිතව ජීවත් විය නොහැකියි යන හැඟීමෙන් විදේශගත වූ බොහෝ දෙනෙකුට නව ජීවිතයක් ගොඩනඟන විටත් තම උපන් බිමේ මතකයන් හා අහිමිවීම් අමතක වූයේ නැත.

රටක සැබෑ සංහිඳියාවක් ඇතිවන්නේ විපතට පත් ජනතාවගෙන් අතීතය අමතක කරන ලෙස ඉල්ලා සිටීමෙන් නොවේ. ඔවුන්ගේ දුක් වේදනා පිළිගෙන, සිදුවූයේ කුමක්දැයි අවංකව විමර්ශනය කර, වගකිවයුත්තන් නීතිය හමුවට පමුණුවා, එවැනි ප්‍රචණ්ඩත්වය යළි කිසිදා සිදු නොවේවා යැයි බලාපොරොත්තුවක් ගොඩනඟා ගැනීමෙන් සංහිඳියාව ශක්තිමත් කළ හැකිය.

ශ්‍රී ලංකාවේ සියලුම ජන කොටස්වලට මේ කාරණය පිළිගත හැකි පරිසරයක් නිර්මාණය කිරීම සඳහා අතීත භේදය ඉක්මවා ගිය නව දේශපාලන සංස්කෘතියක් අවශ්‍ය වේ.

ජනාධිපති අනුර කුමාර දිසානායක මහතා ප්‍රමුඛ ජාතික ජන බලවේගය රජය ඉදිරියේ ඓතිහාසික අවස්ථාවක් අද විවෘත වේ. වසර 43කට පෙර ශ්‍රී ලංකාව කැළඹූ කළු ජූලියේ ජනවාර්ගික ප්‍රචණ්ඩත්වයට අදාළව ආණ්ඩු පක්ෂයේ මන්ත්‍රීවරුන් 51 දෙනෙකු විමර්ශනයක් සඳහා යෝජනාවකට අත්සන් තබා ඇති අතර, එය දීර්ඝ කාලයක් තිස්සේ නොවිසඳුණු යුක්තිය පිළිබඳ ඉල්ලීම ජාතික දේශපාලන කරළියට ගෙන ඒමක් ලෙස සැලකේ.

දූෂණයට සහ බලය අවභාවිතයට එරෙහිව ස්ථාවරයක සිටින ආණ්ඩුවට දැනෙන්නේ කළු ජූලියට යුක්තිය පසිඳලීමෙන් සහ දේශපාලන මැදිහත්වීම්වලින් ඔබ්බට ගොස් තම නව දේශපාලන සංස්කෘතියේ සැබෑ අරුත ප්‍රදර්ශනය කිරීමට ආණ්ඩුවට ලොකු කටක් තිබෙන බවයි.

මියගිය අයගේ, අතුරුදහන් වූවන්ගේ, නෙරපා හරින ලද සහ තම මව්බිම හැර යාමට බලකෙරුණු පවුල්වල අත්දැකීම් ඓතිහාසික වාර්තා ලෙස සුරැකිය යුතුය.

නිවෙස්වල සහ ඩයස්පෝරාවේ ජීවත්වන වින්දිතයින්ට නොබියව සාක්ෂි දීමට අවස්ථාව ලබාදිය යුතුයි. විමර්ශනයේ ප්‍රතිඵල ප්‍රසිද්ධියට පත් කළ යුතු අතර අපරාධ වගකීම පිළිබඳ සාක්ෂි හමු වුවහොත් සුදුසු නීතිමය ක්‍රියාමාර්ග ගත යුතුය.

වින්දිතයන්ගේ වන්දි ඉල්ලීම් සහ එවැනි වාර්ගික ප්‍රචණ්ඩත්වය නැවත ඇති නොවීමට නිර්දේශ ද සැලකිල්ලට ගත යුතුය. මෙවැනි ප්‍රායෝගික පියවර ජාතික ජන බලවේගයේ රජයේ මුලපිරීම දේශපාලන ප්‍රකාශයක් පමණක් නොව යුක්තිය කරා යන සැබෑ ගමනක් බවට පත් කරනු ඇත.

දේශපාලන බලපෑම් කරන්නන් වේවා, හිටපු ඇමතිවරුන් වේවා, රාජ්‍ය නිලධාරීන් වේවා, අපරාධයට සම්බන්ධ බවට සාක්ෂි ඔප්පු වන ඕනෑම පාර්ශ්වයක් නීතිය ඉදිරියේ වග කිව යුතුය. කෙසේ වෙතත්, පරීක්ෂණ පැවැත්විය යුත්තේ ස්වාධීන සාක්ෂි සහ නිසි ක්‍රියා පටිපාටිය මත මිස දේශපාලන පළිගැනීම් බවට පත් නොවිය යුතු බව ජාත්‍යන්තර මතයයි.

කළු ජූලිය අමතක නොවන ඉතිහාස කෘතියක් වන්නා සේම, ප්‍රතික්ෂේප කළ නොහැකි යුක්තිය පිළිබඳ ජනතාවගේ ඉල්ලීමට රජය දක්වන ප්‍රතිචාරයද එසේමය.  වසර 43කට පෙර මිය ගිය අය යළි ජීවත් කළ නොහැක; ගිනිගත් නිවාස සහ විනාශ වූ ජීවිත සම්පූර්ණයෙන්ම යථා තත්ත්වයට පත් කළ නොහැක. 

එහෙත්, සත්යය හෙළි කළ හැකිය; විපතට පත් ජනතාවගේ හඬ ඉතිහාසයේ සටහන් කළ හැකිය; සාක්ෂි මත පදනම්ව, වගකිවයුත්තන් යුක්තිය ඉදිරියට ගෙන යා හැකිය; අනාගතයේදී කිසිම ජනවර්ගයකට තම අනන්‍යතාවය නිසා බියෙන් ජීවත් වීමට සිදු නොවන බවට සහතික වන ආයතන නිර්මාණය කළ හැකිය.

රටේ සහ ඩයස්පෝරාවේ වෙසෙන දෙමළ ජනතාව හුදු අනුකම්පා වචන හෝ මැතිවරණ පොරොන්දු බලාපොරොත්තු වන්නේ නැත;  ඔවුන්ගේ නීත්‍යානුකූල ඉල්ලීම වන්නේ ඔවුන්ගේ දුක්ඛිත තත්ත්වය හඳුනාගෙන සත්‍යය හෙළිදරව් කර යුක්තිය ඉටු කිරීමයි. 

එම අපේක්ෂාව ඉටු කිරීමේ ඓතිහාසික වගකීම අද ජාතික ජන බලවේගය රජය හමුවේ පවතී. එම වගකීම අවංකව සහ දේශපාලනික නොවන ප්‍රවේශයකින් ඉටු කරන්නේ නම්, එය දෙමළ ජනතාවගේ දීර්ඝ කාලීන යුක්තිය සඳහා වන අරගලයේ මිදීමක් වන අතර, යුක්තිය, සමානාත්මතාවය සහ ජනවාර්ගික සීමාවන් හරහා සංහිඳියාව මත පදනම් වූ නව ශ්‍රී ලංකාවක් බිහි කිරීමේ ඉතිහාසයේ සටහන් වනු ඇත.

අහමඩ් ඉර්ෂාඩ්.

දිනකරන් වරමංජරී සඟරාව සඳහා,

18-10-2026.