ஒரு முகம் ஒரு அடையாளம் ஒரு பாடம்!

ஒரு அதிகாரியின் யதார்த்தமான  வரிகள்.

கட்டுநாயக்க சர்வதேச விமான நிலையம்… வருகை முனையம்.

நடுநிசியைக் கடந்த நேரம்.

எனது அருகிலிருந்த கவுண்டரில் கருப்பு நிற அபாயா அணிந்து, முகத்தை முழுமையாக மூடியிருந்த ஒரு முஸ்லிம் பெண்மணியும், அவருடன் வந்திருந்த ஒரு ஆணும் குடிவரவு அதிகாரியுடன் வாக்குவாதத்தில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருந்தனர்.

எனது சக அலுவலர் என்னிடம் வந்து,

“மச்சான்… இவர்கள் முகத்தைக் காட்ட முடியாதாம். பெண் உத்தியோகத்தர் ஒருவரிடம் மட்டுமே முகத்தைக் காட்டுவார்களாம்…” என்றார்.

அவர்களைப் பார்த்ததும் மத்திய கிழக்கிலிருந்து வந்தவர்கள் போலத் தோன்றியது. எனவே, நானும் அவர்களிடம் அரபு மொழியில் பேசினேன்.

அந்த ஆண் சொன்னார்:

“இவர் எனது மனைவி. வேறு ஆண் ஒருவர் முன்னிலையில் எனது மனைவி முகத்தைக் காட்ட நான் அனுமதிக்க மாட்டேன். பெண் உத்தியோகத்தர் இருந்தால், அவரிடம் முகத்தைக் காட்டுவார்.”

அவரது கோரிக்கையை சக அலுவலரிடம் தெரிவித்தேன்.

“பெண் உத்தியோகத்தர்கள் இப்போது கடமையில் இல்லை. ஒருவர் ஓய்வில் இருக்கிறார்; மற்ற இருவர் கெண்டீனுக்குச் சென்றிருக்கிறார்கள். அவர்கள் வரும் வரை காத்திருக்க வேண்டும்” என்றார்.

அந்தத் தகவலை அவர்களிடம் சொன்னேன்.

“எவ்வளவு நேரம் ஆகும்?” என்று அந்த ஆண் கேட்டார்.

“அதைச் சொல்ல முடியாது. அவர்கள் வந்த பிறகுதான் சோதனை செய்ய முடியும்” என்றேன்.

அவர்கள் சென்று அமர்ந்துகொண்டார்கள்.

ஐந்து நிமிடங்கள்…

பத்து நிமிடங்கள்…

பதினைந்து நிமிடங்கள்…

பெண் உத்தியோகத்தர்கள் வரவில்லை.

சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு அந்த ஆண் மீண்டும் என்னிடம் வந்து,

உங்களிடம் என் மனைவி முகத்தைக் காட்டினால், நீங்கள் அனுமதிப்பீர்களா?”

என்று கேட்டார்.

நான் எனது சக அலுவலரிடம் அனுமதி கேட்டேன்.

“எனக்கு ஆட்சேபனை இல்லை. நீ விரும்பினால் நீயே பார்த்துக்கொள்ளலாம்” என்றார்.

அவர்களது கடவுச்சீட்டுகளைப் பெற்றுக்கொண்டு எனது கவுண்டருக்கு வந்தேன்.

சுமார் இருபது நிமிடக் காத்திருப்புக்குப் பிறகு, அந்தப் பெண்மணி தனது முகத்தைத் திறந்து காட்டினார்.

ஒரு சில வினாடிகள் மட்டுமே!

முகத்தையும் கடவுச்சீட்டிலிருந்த புகைப்படத்தையும் பார்த்தேன்.

இரண்டும் ஒன்றாக இருந்தன.

சோதனை முடிந்தது. அவர்களை அனுமதித்து அனுப்பிவைத்தேன்.

ஆனால், அந்தச் சிறிய சம்பவம் எனக்கு ஒரு பெரிய பாடத்தைச் சொல்லிச் சென்றது.

அந்தப் பெண்மணி தனது மத நம்பிக்கையை ஆழமாகக் கடைப்பிடிப்பவராக இருக்கலாம். அதனை நாம் மதிக்க வேண்டும்.

அதே நேரத்தில், அதிகாரியின் நிலையையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

அவருக்கு முன்னால் ஒருவர் முகத்தை முழுமையாக மூடியிருக்கிறார். அவருடன் வந்திருக்கும் ஆண் சாதாரண உடையில் இருக்கிறார். அவர்களின் பின்னணி குறித்து அதிகாரிக்கு எதுவும் தெரியாது.

அவருக்கு முன்னால் இருப்பது ஒரே ஒரு கடமைதான்:

கடவுச்சீட்டில் இருக்கும் நபரும், முன்னால் நிற்கும் நபரும் ஒருவர்தானா என்பதை உறுதிப்படுத்துவது.

அதனால் முகத்தைக் காட்டுமாறு கேட்டது அவமதிப்பதற்காக அல்ல.

அது அவரது கடமை.

இந்தச் சம்பவம் எனக்குக் கற்றுக் கொடுத்தது ஒன்றுதான்:

நாம் யார் என்பதைத் தெளிவாகக் காட்ட வேண்டிய இடங்களில், நமது அடையாளத்தைத் தெளிவாக வெளிப்படுத்த வேண்டும்.

ஏனெனில்,

ஒரு சிறிய தெளிவின்மை…

பெரிய சந்தேகத்தை உருவாக்கலாம்.

ஒரு சிறிய சந்தேகம்…

நீண்ட காத்திருப்பையும், தேவையற்ற வாக்குவாதத்தையும் உருவாக்கலாம்.

ஆனால், சரியான நேரத்தில் கொடுக்கப்படும் ஒரு சிறிய விளக்கமும், சிறிதளவு புரிந்துணர்வும் இருந்தால்…

பல பிரச்சினைகள் ஒரு சில நிமிடங்களிலேயே முடிந்துவிடும்.

அந்த இரவு விமான நிலையத்தில் நான் பார்த்தது ஒரு முகம் மட்டுமல்ல…

“தெளிவான அடையாளம்… தேவையற்ற பிரச்சினைகளைத் தவிர்க்கும்” என்ற ஒரு வாழ்க்கைப் பாடம்.

(Mohamed Rufil)