සිංහල පරිවර්තනය සමග) புதிய இலங்கையை நோக்கி... மாற்றத்தின் இலக்கும் மக்களின் எதிர்பார்ப்புக்களும்!

மக்களின் வாழ்க்கை செலவை குறைக்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கை நியாயமானது.  அரசாங்கத்தின்  செயற்பாடுகளை கேள்விக்குட்படுத்துவது ஜனநாயகத்தின் ஓர் அங்கமாகும். ஆனால், விமர்சனங்கள் உண்மைகளின் அடிப்படையில் அமைகின்றதா.? என்பதே அடுத்த கேள்வியாக உள்ளது.

எழுபது வருட கால கட்டமைக்கப்பட்ட சீரழிவுகளை இரண்டே ஆண்டுகளில் மாற்றிவிடுவது சாத்தியமற்றது என்பதை உணர்ந்து, அரசாங்கத்தின் சீர்திருத்தப் பயணத்திற்குப் பொறுப்புடன் காலமும் ஆதரவும் வழங்குவது குடிமக்களின் கடமையாகும்.

"வளமான நாடு – அழகான வாழ்க்கை" என்ற உன்னத இலக்கை நனவாக்கி, இந்தத் தேசத்தின் எதிர்காலத் தலைமுறைக்கு நம்பிக்கையானதொரு நாட்டைப் பரிசளிப்பதே மக்களின் உண்மையான அரசியல் விடுதலையாகும்.

​70 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக மாறாத அரசியல் அமைப்புகளும், மாறி மாறி ஆட்சி செய்த ஆட்சியாளர்களும் இந்த நாட்டை எங்கே கொண்டு சென்று நிறுத்தினார்கள் என்பது ஒவ்வொரு இலங்கையருக்கும் நினைவிருக்கும்.

நாட்டின் பொருளாதாரம் அடிமட்டத்திற்குத் தள்ளப்பட்டு, அடிப்படை வசதிகளான கல்வி, சுகாதாரம், கிராமிய அபிவிருத்தி மற்றும் வேலைவாய்ப்புகள் முற்றாகப் புறக்கணிக்கப்பட்டு, மீள நிமிர்க்க முடியாத கடன் சுமைக்குள்ளான ஒரு தேசத்தையே இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தேசிய மக்கள் சக்தியிடம் மக்களால் நம்பிக்கையுடன் ஒப்படைக்கப்பட்டது.

​இன்று, தங்களின் தவறுகளினாலும் ஊழல்களினாலும் சீரழிந்த நாட்டின் கடந்த கால நிலையை மறைத்துவிட்டு, "அரசாங்கம் உடனடியாக அனைத்து மாற்றங்களையும் செய்யவில்லை" என்று கூச்சலிடும் எதிர்க்கட்சிகள், தங்களின் சுயரூபத்தை மக்கள் மறந்துவிட்டதாக நினைக்கிறார்கள். 

2024ஆம் ஆண்டு இலங்கை மக்கள் எதிர்பார்ப்புகளுடனும், மாற்றத்திற்கான ஆழமான விருப்பத்துடனும் உருவாக்கிய அரசியல் மாற்றம் என்பது வெறுமனே ஓர் அரசாங்கத்தின் மாற்றமல்ல. அது பல தசாப்தங்களாக நாட்டில் வேரூன்றியிருந்த ஊழல், அதிகார துஷ்பிரயோகம், அரசியல் சலுகைகள், குடும்ப ஆதிக்கம் மற்றும் மக்களின் வளங்களைப் பயன்படுத்தி அரசியல் செல்வாக்கை வளர்த்துக் கொள்ளும் கலாசாரத்திற்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்க வேண்டும் என்ற மக்களின் வரலாற்று விருப்பத்தின் வெளிப்பாடாகும்.

ஜனாதிபதி அநுரகுமார திசாநாயக்க தலைமையிலான தேசிய மக்கள் சக்தி அரசாங்கம் நாட்டை பொறுப்பேற்ற போது, அதற்கு முன்னால் இருந்த சவால்கள் சாதாரணமானவையல்ல. பொருளாதார நெருக்கடியால் பாதிக்கப்பட்ட மக்கள், அதிகரித்த வாழ்க்கைச் செலவு, வருமானத்திற்கும் செலவிற்கும் இடையிலான இடைவெளி, இளைஞர்களின் வேலைவாய்ப்பின்மை, கல்வி மற்றும் சுகாதாரத் துறைகளின் குறைபாடுகள், கிராமிய மக்களின் நீண்டகால அபிவிருத்தித் தேவைகள் எனப் பல பிரச்சினைகள் நாட்டின் முன்னேற்றத்தைத் தடுத்து நிறுத்தியிருந்தன.

இத்தகைய பின்னணியில் ஆட்சிப் பொறுப்பை ஏற்ற அரசாங்கத்திடம் இரண்டு ஆண்டுகளுக்குள் அனைத்துப் பிரச்சினைகளுக்கும் தீர்வு காண வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பது நியாயமானதா? அல்லது பல தசாப்தங்களாக உருவாக்கப்பட்ட பொருளாதார மற்றும் நிர்வாகச் சிக்கல்களின் உண்மையான காரணங்களைப் புரிந்துகொண்டு, அவற்றுக்குத் தீர்வுகாணும் முயற்சிகளை மதிப்பீடு செய்யும் பொறுப்பான அணுகுமுறைக்கு வழி விட்டு காத்திருப்பதா? என்பதே இங்கிருக்கும் கேள்வியாகும்.

இன்று தேசிய மக்கள் சக்தி அரசாங்கம் வாழ்க்கைச் செலவைக் குறைக்கவில்லை, அபிவிருத்தியை ஏற்படுத்தவில்லை, மக்களின் எதிர்பார்ப்புகளை நிறைவேற்றவில்லை என்று எதிர்க்கட்சிகள் குற்றம் சாட்டுகின்றன. மக்களின் வாழ்க்கைச் சுமைகள் குறைய வேண்டும் என்ற கோரிக்கை நியாயமானது. அரசாங்கத்தின் செயல்பாடுகளைக் கேள்விக்குட்படுத்துவதும் ஜனநாயகத்தின் ஓர் அங்கமாகும். ஆனால், விமர்சனங்கள் உண்மைகளின் அடிப்படையில் அமைகின்றதா? என்பதே அடுத்த கேள்ளியாக உள்ளத.

நாடு எதிர்கொண்ட பொருளாதார நெருக்கடி எவ்வாறு உருவானது? அரச வருமானம், கடன் சுமை, உற்பத்தித்திறன், வெளிநாட்டு வருமானம் மற்றும் அரச செலவின முகாமைத்துவம் போன்ற துறைகளில் காணப்பட்ட சிக்கல்களைத் தீர்ப்பதற்கு எத்தகைய நடவடிக்கைகள் தேவைப்படுகின்றன? கடந்த காலங்களில் அதிகாரத்தில் இருந்தவர்கள் தமது நிர்வாகச் சாதனைகளையும் தோல்விகளையும் எவ்வாறு விளக்குகின்றனர்?

இந்தக் கேள்விகளுக்குப் பதிலளிக்காமல், தற்போதைய அரசாங்கத்தின் மீது குற்றச்சாட்டுகளை முன்வைப்பது மட்டும் மக்களின் பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வாகாது.

 

ஒரு நாட்டின் பொருளாதார வளர்ச்சியைப் புள்ளிவிபரங்களால் மட்டும் மதிப்பிட முடியாது. அந்த வளர்ச்சி சாதாரண குடும்பத்தின் சமையலறையில், விவசாயியின் வயலில், சிறு வியாபாரியின் கடையில், தொழிலாளியின் மாத வருமானத்தில், மாணவரின் கல்வி வாய்ப்பில், நோயாளியின் மருத்துவச் சேவையில் எவ்வாறு பிரதிபலிக்கிறது என்பதே அதன் உண்மையான அளவுகோலாகும்.

விலைவாசி அதிகரிப்பால் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு தாயின் குடும்பச் செலவுகள் குறைகின்றனவா? கடன் சுமையால் போராடும் ஒரு தந்தைக்கு தனது பிள்ளைகளின் எதிர்காலத்தைப் பாதுகாக்கும் வாய்ப்பு கிடைக்கிறதா? பட்டப்படிப்பை முடித்த இளைஞருக்கு நாட்டிலேயே கண்ணியமான வேலைவாய்ப்பு கிடைக்கிறதா? விவசாயி தனது உற்பத்திக்கு நியாயமான விலையைப் பெறுகிறாரா? கிராமப்புறங்களில் வாழும் மக்கள் நகர்ப்புற மக்களுக்கு இணையான அடிப்படை வசதிகளைப் பெறுகிறார்களா?

இத்தகைய அடிப்படை மாற்றத்தையே எதிர்பார்த்துத்தான் மக்கள் ஜனாதிபதி அநுரகுமார திசாநாயக்க தலைமையிலான தேசிய மக்கள் சக்தி அரசாங்கத்திடம் நாட்டின் ஆட்சிப் பொறுப்பை ஒப்படைத்தார்கள். 

எதிர்க்கட்சிகள் கூறுவதைப் போன்று இரண்டு வருடங்களுக்குள் அனைத்தையும் மாற்றியமைப்பது என்பது ஒரு வீதி அபிவிருத்திப் பணியை நிறைவு செய்வதைப் போன்ற எளிய விடயமல்ல. மாறாக, 70 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக வேரூன்றிய அரசியல் கலாசாரமும், மாறி மாறி ஆட்சிபீடமேறிய ஆட்சியாளர்களின் தவறான தீர்மானங்களும் நாட்டின் பொருளாதாரம் முதல் அனைத்துத் துறைகளின் கட்டமைப்புகளையும் சீரழித்துள்ளது.

இப்படியான ஆழமான பாதிப்புகளிலிருந்து நாட்டை மீட்டெடுத்து, வலுவான பொருளாதாரத்தையும், ஊழலற்ற நிர்வாகத்தையும், மக்களின் நம்பிக்கையை வென்றெடுக்கும் புதிய அரசியல் கலாசாரத்தையும் கட்டியெழுப்புவதற்கு காலமும் தொடர்ச்சியான அர்ப்பணிப்பும் அவசியமாகும். 

எனவே, பல தசாப்தங்களாகத் தொடர்ந்த தவறுகளின் விளைவுகளைச் சரிசெய்து நாட்டை மீண்டும் கட்டியெழுப்பும் இந்தப் பயணத்தை வெறும் குறுகிய கால அரசியல் கணக்கீடுகளால் மதிப்பிடாமல், அதன் நோக்கத்தையும் சவால்களையும் புரிந்துகொண்டு மதிப்பிடுவதே நியாயமான அணுகுமுறையாகும்.

இலங்கையின் அரசியல் வரலாற்றில் ஊழல் குற்றச்சாட்டுகள், அதிகார துஷ்பிரயோகம், அரசியல் தலையீடுகள் மற்றும் விசாரணைகளின் தாமதம் தொடர்பான விவாதங்கள் நீண்டகாலமாக இடம் பெற்று வருகின்றன. இத்தகைய சூழலில், அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களுக்கும் சாதாரண குடிமக்களுக்கும் ஒரே சட்டம் நடைமுறையில் இருக்க வேண்டும் என்ற கொள்கையும், நடைமுறையும் மக்களின் ஜனநாயக எதிர்பார்ப்புகளில் முக்கிய இடத்தைப் பெறுகிறது.

அரசியல் பதவி என்பது சட்டத்திற்கு மேலாக நிற்பதற்கான அனுமதிப்பத்திரமல்ல. மக்கள் வழங்கிய அதிகாரம் என்பது தனிப்பட்ட சலுகைகளை அனுபவிப்பதற்கான உரிமையும் அல்ல. அது மக்களுக்குச் சேவை செய்வதற்கும், பொதுச் சொத்துகளைப் பாதுகாப்பதற்கும், தவறுகளுக்குப் பொறுப்புக்கூறுவதற்கும் வழங்கப்பட்ட பொறுப்பாகும். அதனை நூறுவிதம் சரியாக அரசாங்கம் மேற்கொள்கின்ற பொழுது தானாகவே நாடு சகல துறைகளிலும் வளர்ச்சியடையும்.

இந்த அடிப்படையில், ஊழல் குற்றச்சாட்டுகள் தொடர்பான விசாரணைகள் அரசியல் செல்வாக்கின்றி முன்னெடுக்கப்பட வேண்டும். விசாரணை அமைப்புகள் சுயாதீனமாகச் செயற்பட வேண்டும். நீதித்துறை தனது அரசியலமைப்புச் சுதந்திரத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டும். குற்றச்சாட்டுகள் சுமத்தப்பட்டவர்கள் அனைவரும் சட்ட நடைமுறைகளுக்கு உட்பட்டு விசாரிக்கப்பட வேண்டும். இத்தகையதொரு சட்டத்தின் ஆட்சியே நாட்டை கட்டி எழுப்புவதற்காக அரசாங்கத்தின் செயற்பாட்டின் உண்மையான அர்த்தமாக உள்ளது.

கடந்த காலங்களில் அதிகாரத்தில் இருந்தவர்கள் தொடர்பான விசாரணைகள் முன்னெடுக்கப்படும்போது, அவற்றை அரசியல் பழிவாங்கல் என்று கூறுவது மட்டும் போதாது. அதேபோல், விசாரணை ஆரம்பிக்கப்பட்டதாலேயே ஒருவர் குற்றவாளி என்றும் முடிவெடுக்க முடியாது. ஆதாரங்கள், சட்ட நடைமுறைகள், நீதிமன்றத் தீர்ப்புகள் ஆகியவற்றின் அடிப்படையிலேயே உண்மைகள் தீர்மானிக்கப்பட வேண்டும்.

ஜனாதிபதி அநுரகுமார திசாநாயக்க தலைமையிலான அரசாங்கத்தின் முக்கியமான அரசியல் சோதனையும் இதுதான்: தனக்கு ஆதரவானவர்களாக இருந்தாலும் எதிரானவர்களாக இருந்தாலும், சட்டம் அனைவருக்கும் சமமாக நடைமுறைப்படுத்தப்படுன்றது என்பது தற்பொழுது மக்களுக்கு நிரூபிக்கப்பட்டு வருகின்றது.

இலங்கையின் அரசியல் வரலாற்றில் இன மற்றும் மத அடையாளங்கள் பல சந்தர்ப்பங்களில் அரசியல் அதிகாரத்தைப் பெறுவதற்கும் பாதுகாப்பதற்கும் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன. அச்சம், சந்தேகம், சமூகப் பிரிவினை ஆகியவற்றின் மூலம் மக்களின் வாக்குகளைப் பெற முயன்ற அரசியல் அணுகுமுறைகள் நாட்டின் ஒற்றுமைக்கும் நீண்டகால அபிவிருத்திக்கும் பாதிப்புகளை ஏற்படுத்தியுள்ளன.

தமிழர், முஸ்லிம்கள், சிங்களவர்கள் எனப் பிரிந்து நிற்பதற்குப் பதிலாக, சம உரிமைகளைக் கொண்ட இலங்கையர்களாக ஒன்றிணைந்து வாழ வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பு இன்றைய அரசியல் மாற்றத்தின் முக்கியமான அடிப்படையாகும்.

தேசிய மக்கள் சக்தியின் அரசியல் பயணம் இந்த எதிர்பார்ப்பை நடைமுறையில் வலுப்படுத்த வேண்டிய பொறுப்பைக் கொண்டுள்ளது. தமிழ் மக்களின் மொழி உரிமைகள், சிறுபான்மை மக்களின் பாதுகாப்பு மற்றும் சம உரிமைகள், சிங்கள மக்களின் நியாயமான சமூக மற்றும் பொருளாதார எதிர்பார்ப்புகள் ஆகிய அனைத்தும் சமமான கவனத்துடன் அணுகப்பட வேண்டிய தேவைகள் கருத்தில் கொள்ளப்பட்டு சகல விடயங்களும் உள்ளக ரீதியாகவும், வெளிப்படைத் தன்மையுடனும் நகர்த்தப்படுகின்றன.

மக்களின் உணர்வுகளைத் தூண்டி அரசியல் ஆதாயம் தேடுவது எளிதாக இருக்கலாம். ஆனால், சமூகங்களுக்கு இடையில் நம்பிக்கையை உருவாக்குவதும், நீண்டகாலப் பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வு காண்பதும் பொறுப்பான அரசியலின் அடையாளமாக இருக்கின்றது.

எதிர்க்கட்சிகள் அரசாங்கத்தை விமர்சிப்பதற்கு முழுமையான உரிமை கொண்டுள்ளன. ஆனால், அந்த விமர்சனங்கள் இனவாதத்தையும் மதவாதத்தையும் தூண்டுவதாகவோ, சமூகங்களுக்கிடையில் அச்சத்தை உருவாக்குவதாகவோ மாறினால், அதன் பாதிப்பை எதிர்கொள்ள வேண்டியது சாதாரண மக்களே. ஆகவே, எந்தக் கட்சியின் அரசியலாக இருந்தாலும், சமூக ஒற்றுமையைப் பாதுகாப்பது மக்களின் பொதுவான பொறுப்பாகும்.

ஜனநாயகத்தில் எதிர்க்கட்சிகள் அவசியமானவை. அரசாங்கத்தின் தவறுகளைச் சுட்டிக்காட்டுவதும், மாற்றுக் கொள்கைகளை முன்வைப்பதும், மக்களின் பிரச்சினைகளை பாராளுமன்றத்திலும் பொது வெளியிலும் எடுத்துரைப்பதும் அவற்றின் கடமையாகும். ஆனால், ஆதாரமற்ற குற்றச்சாட்டுகள், திரிபுபடுத்தப்பட்ட தகவல்கள், உறுதிப்படுத்தப்படாத செய்திகள் மற்றும் மக்களின் அச்சத்தை அரசியல் ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தும் முயற்சிகள் குறித்து மக்கள் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டிய கட்டாய காலகட்டத்தில் இருக்கின்றார்கள்.

கடந்த காலத்தில் அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்திய அரசியல் தலைமைகள் தமது செயல்பாடுகள் குறித்த கேள்விகளுக்கும் பதிலளிக்க வேண்டும். புதிய அரசியல் மாற்றத்தைத் தோல்வியடையச் செய்வதற்காக மட்டுமே விமர்சனங்கள் முன்வைக்கப் படுகின்றனவா? அல்லது மக்களின் நலனுக்கான உண்மையான மாற்று வழிகள் முன்வைக்கப்படுகின்றனவா? என்பதையும் மக்கள் ஆராய வேண்டும்.

அதற்காக, இன்றைய இலங்கைக்கு அரசாங்கத்தின் முயற்சிகள் மட்டுமல்ல, சமூகத்தின் விழிப்புணர்வும் அவசியமாகிறது. குறிப்பாகப் படித்த இளைஞர்கள், புத்திஜீவிகள், ஆசிரியர்கள், தொழில்முறை நிபுணர்கள், ஊடகவியலாளர்கள் மற்றும் சமூக ஆர்வலர்கள் என பல தரப்பில் இருந்தும் அரசியல் விவாதங்களில் உண்மைகளின் அடிப்படையில் பங்கேற்க வேண்டும்.

சமூக ஊடகங்களில் பரவும் ஒவ்வொரு தகவலையும் நம்புவதற்குப் பதிலாக அதன் நம்பகத்தன்மையைச் சரிபார்க்க வேண்டும். அரசியல் தலைவர்களின் உரைகளை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அரசாங்கத்தின் கொள்கைகள், வரவு செலவுத் திட்டங்கள், அபிவிருத்தித் திட்டங்கள் மற்றும் பொதுச் சேவைகளின் பெறுபேறுகளை ஆராய வேண்டும்.

2024ஆம் ஆண்டு மக்கள் உருவாக்கிய அரசியல் மாற்றம் ஒரு தொடக்கம் மட்டுமே. அந்த மாற்றத்தின் உண்மையான வெற்றி, ஊழலற்ற நிர்வாகம், சட்டத்தின் ஆட்சி, பொருளாதார நிலைத்தன்மை, கண்ணியமான வேலைவாய்ப்புகள், தரமான கல்வி, அனைவருக்கும் அணுகக்கூடிய சுகாதாரம், கிராமிய அபிவிருத்தி மற்றும் இன மத வேறுபாடுகளைக் கடந்து வாழும் சமூக ஒற்றுமை ஆகியவற்றின் மூலம் அளவிடப்பட வேண்டும்.

ஜனாதிபதி அநுரகுமார திசாநாயக்க தலைமையிலான தேசிய மக்கள் சக்தி அரசாங்கம் இந்த எதிர்பார்ப்புகளை நடைமுறையில் நிறைவேற்ற வேண்டிய வரலாற்றுப் பொறுப்பைக் கொண்டுள்ளது. 

மக்கள் எதிர்பார்ப்பது வெறும் ஆட்சியாளர்களின் மாற்றத்தை அல்ல; தமது வாழ்க்கையில் உணரக்கூடிய மாற்றத்தையே. ஊழலுக்கு எதிரான நடவடிக்கைகள் நீதியான நடை முறைகளுடன் முன்னெடுக்கப்படுவதையும், பொதுச் சொத்துகள் பாதுகாக்கப்படுவதையும், தமது பிள்ளைகளுக்கு சிறந்த எதிர்காலம் கிடைப்பதையும், இன மத வேறுபாடுகளின்றி கண்ணியத்துடன் வாழக்கூடிய நாட்டையுமே அவர்கள் விரும்புகின்றனர்.

இறுதியில், அரசியல் கட்சிகள் வெற்றி பெறுவதோ தோல்வியடைவதோ மட்டுமே நாட்டின் எதிர்காலத்தைத் தீர்மானிக்காது. சட்டம் அனைவருக்கும் சமமாகச் செயல்படும் ஒரு தேசம், ஊழலற்ற நிர்வாகம், மனித நேயத்தை மதிக்கும் அரசியல், இன மத வேறுபாடுகளற்ற சமூக ஒற்றுமை மற்றும் மக்களின் உழைப்புக்குரிய பலனை வழங்கும் பொருளாதாரம் ஆகியவையே இலங்கையின் உண்மையான வெற்றியைத் தீர்மானிக்கும்.

“வளமான நாடு – அழகான வாழ்க்கை” என்பது ஒரு தேர்தல் முழக்கமாக மட்டும் நின்றுவிடக் கூடாது என்பதில் தேசிய மக்கள் சக்தி கொள்கையுடன் செயற்பட்டு வருகின்றது. அது ஒவ்வொரு குடும்பத்தின் வாழ்க்கையிலும் உணரக்கூநிஜமான வாழ்க்கையாக மாற வேண்டும். அந்த இலக்கை நோக்கிய பயணத்தில் அரசாங்கத்தின் உறுதியும், மக்களின் விழிப்புணர்வும், சமூகத்தின் பொறுப்புணர்வும் ஒன்றிணையும் போதுதான் புதிய இலங்கையை அடுத்த தலை முறைக்கு நம்பிக்கையுடன் கையளிக்க முடியும். 

அதுவே உண்மையான ஆட்சி மாற்றம்; அதுவே மக்கள் எதிர்பார்க்கும் அரசியல் விடுதலை! அதுவே எண்ணிலடங்காத தியாகங்களுக்கு மத்தியில் மக்கள் விடுதலை முன்னணி பயணித்து கொண்டிருக்கும் அரசியல் பாதையுமாக உள்ளது.

அஹமட் இர்ஷாட்.

இன்றைய தினகரன் பத்திரிகை,

04-11-2026

නව ශ්‍රී ලංකාවක් කරා...

වෙනසේ ඉලක්කය සහ මිනිසුන්ගේ අපේක්ෂාවන්!

ජනතාවගේ ජීවන වියදම අඩු කරන්න කියන ඉල්ලීම සාධාරණයි.  ආණ්ඩුවේ ක්‍රියා කලාපය ප්‍රශ්න කිරීම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ කොටසකි. නමුත් සමාලෝචන පදනම් වන්නේ කරුණු මතද? ඊළඟ ප්‍රශ්නය එයයි.

වසර හැත්තෑවක ව්‍යුහාත්මක පරිහානිය වසර දෙකකින් ආපසු හැරවිය නොහැකි බව වටහාගෙන රජය ගෙන යන ප්‍රතිසංස්කරණ ගමනට වගකීමෙන් කාලය සහ සහයෝගය ලබාදීම පුරවැසියන්ගේ යුතුකමකි.

ජනතාවගේ සැබෑ දේශපාලන විමුක්තිය නම් "සෞභාග්‍යමත් දේශයක් - සුන්දර ජීවිතයක්" යන උදාර පරමාර්ථය සාක්ෂාත් කර ගනිමින් මේ ජාතියේ අනාගත පරපුරට බලාපොරොත්තුවක් තිළිණ කිරීමයි.

+++++++++++++++

වසර 70කට වැඩි කාලයක් පාලනය කළ වෙනස් නොවූ දේශපාලන ක්‍රම සහ පාලකයන් මේ රට නතර කළ තැනට ගෙන ගියේ කොතැනද යන්න සෑම ශ්‍රී ලාංකිකයකුටම මතකය.

රටේ ආර්ථිකය අගාධයට ඇද දමා අධ්‍යාපනය, සෞඛ්‍ය, ග්‍රාමීය සංවර්ධනය, රැකියා වැනි මූලික පහසුකම් සම්පූර්ණයෙන් අතපසු කර, ගෙවිය නොහැකි ණය බරින් මිරිකී සිටින ජාතියක් මීට වසර දෙකකට පෙර ජාතික ජන බලවේගයට භාර දුන්නේ ජනතාව විශ්වාස කරමිනි.

තමන්ගේ වැරැදිවලින් දූෂණයෙන් පිරිහුණු රටේ අතීතය සඟවාගෙන “ආණ්ඩුව වහාම සියලු වෙනස්කම් කළේ නැහැ” කියා කෑ ගසන විරුද්ධ පක්‍ෂවලට අද ජනතාවට තම අනන්‍යතාව අමතක වී ඇති බවක් දැනේ. 

2024 යනු හුදු ආණ්ඩු වෙනසක් නොව වෙනසක් සඳහා වූ දැඩි ආශාවකින් යුතුව ශ්‍රී ලාංකික ජනතාව විසින් නිර්මාණය කරන ලද දේශපාලන වෙනසකි. එය දශක ගණනාවක් තිස්සේ මුල් බැසගත් දූෂණය, බලය අයුතු ලෙස භාවිත කිරීම, දේශපාලන හිතවත්කම, පවුල් ආධිපත්‍යය සහ රටේ දේශපාලන බලපෑම් සඳහා ජනතා සම්පත් යොදා ගැනීමේ සංස්කෘතිය අවසන් කිරීමට ජනතා ඓතිහාසික කැමැත්ත ප්‍රකාශ කිරීමකි.

අනුරකුමාර් දිසානායක ජනාධිපතිතුමාගේ නායකත්වයෙන් යුත් ජාතික ජනබල ආණ්ඩුව රට භාර ගන්නා විට ඊට මුහුණ දුන් අභියෝග සුළුපටු නොවීය. ආර්ථික අර්බුදයෙන් පීඩාවට පත් වූ ජනතාව, ජීවන වියදම වැඩිවීම, ආදායම් වියදම් පරතරය, තරුණ විරැකියාව, අධ්‍යාපන හා සෞඛ්‍ය ක්ෂේත්‍රවල ඌනතා, ග්‍රාමීය ජනතාවගේ දිගුකාලීන සංවර්ධන අවශ්‍යතා වැනි ප්‍රශ්න රාශියක් රටේ ඉදිරි ගමනට බාධාවක් විය.

මෙවැනි පසුබිමක වසර දෙකක් ඇතුළත නව රජයෙන් සියලු ගැටලු විසඳනු ඇතැයි අපේක්ෂා කිරීම සාධාරණද? එසේත් නැතිනම් දශක ගණනාවක් තිස්සේ ගොඩනැගුණු ආර්ථික හා පරිපාලන ගැටලුවලට සැබෑ හේතු තේරුම් ගෙන ඒවා විසඳීමට දරන උත්සාහයන් ඇගයීමට ලක් කරන වගකීම් සහගත ප්‍රවේශයකට මග සැලසීමට බලා සිටිනවාද? ඒක තමයි මෙතන තියෙන ප්‍රශ්නය.

ජාතික ජන බලවේගය ආණ්ඩුව අද ජීවන වියදම පහත හෙළා සංවර්ධනයක් ගෙනාවේ ජනතා අපේක්ෂාවන් ඉටු කර නොමැති බවට විපක්ෂය චෝදනා කරනවා. ජනතාවගේ ජීවන බර අඩු කරන්න කියන ඉල්ලීම සාධාරණයි. ආණ්ඩුවේ ක්‍රියා කලාපය ප්‍රශ්න කිරීමත් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ කොටසක්. නමුත් සමාලෝචන පදනම් වන්නේ කරුණු මතද? ඊළඟ ප්‍රශ්නය එයයි.

රට මුහුණ දුන් ආර්ථික අර්බුදය වර්ධනය වූයේ කෙසේද? රාජ්‍ය ආදායම, ණය බර, ඵලදායිතාව, විදේශ ඉපැයීම් සහ රාජ්‍ය වියදම් කළමනාකරණය යන ක්ෂේත්‍රවල දක්නට ලැබෙන ගැටලු විසඳීමට අවශ්‍ය පියවර මොනවාද? අතීතයේ බලයේ සිටි අය ඔවුන්ගේ කළමනාකරණ ජයග්‍රහණ සහ අසාර්ථකත්වය පැහැදිලි කරන්නේ කෙසේද?

මේ ප්‍රශ්නවලට උත්තර නොදී වත්මන් රජයට බැනීමෙන් පමණක් ජනතාවගේ ප්‍රශ්න විසඳෙන්නේ නැහැ.

 

රටක ආර්ථික වර්ධනය සංඛ්‍යාලේඛනවලින් පමණක් මනින්න බැහැ. එහි සැබෑ මිම්ම නම් එම සංවර්ධනය පොදු පවුලේ මුළුතැන්ගෙයි, ගොවියාගේ කෙතෙහි, සුළු වෙළෙන්දාගේ කඩයේ, කම්කරුවාගේ මාසික ආදායමෙන්, ශිෂ්‍යයාගේ අධ්‍යාපන අවස්ථාවෙන්, රෝගියාගේ වෛද්‍ය ප්‍රතිකාරවලින් පිළිබිඹු වන ආකාරයයි.

මිල වැඩි වීම නිසා මවකගේ ගෙදර වියදම අඩු වේද? ණය බරින් මිරිකී සිටින පියෙකුට තම දරුවන්ගේ අනාගතය සුරක්ෂිත කිරීමට අවස්ථාවක් තිබේද? තරුණ උපාධිධාරියෙකුට රට තුළ යහපත් රැකියාවක් ලබා ගත හැකිද? ගොවියාගේ නිෂ්පාදනවලට සාධාරණ මිලක් ලැබෙනවාද? නාගරික ජනතාවට ලැබෙන මූලික පහසුකම් ග්‍රාමීය ප්‍රදේශවල ජීවත්වන ජනතාවට ලැබෙනවාද?

එවැනි මූලික වෙනසක් අපේක්ෂාවෙන් ජනතාව රටේ පාලනය භාර දුන්නේ අනුරකුමාර් දිසානායක ජනාධිපතිවරයාගේ නායකත්වයෙන් යුත් ජාතික ජනබල ආණ්ඩුවටයි. 

වසර දෙකක් ඇතුළත සියල්ල වෙනස් කිරීම විපක්ෂය කියන පරිදි මාර්ග සංවර්ධන ව්‍යාපෘතියක් නිම කිරීම තරම් සරල දෙයක් නොවේ. ඊට පටහැනිව, වසර 70 කට වැඩි කාලයක් තිස්සේ මුල් බැසගත් දේශපාලන සංස්කෘතිය සහ අනුප්‍රාප්තික පාලකයන්ගේ වැරදි තීරණ රටේ ආර්ථිකයේ සිට සෑම අංශයකම යටිතල පහසුකම් පිරිහී ඇත.

මෙවන් ප්‍රගාඪ බලපෑම්වලින් රට ගොඩ ගැනීමටත්, ශක්තිමත් ආර්ථිකයක්, දූෂණයෙන් තොර පාලනයක් සහ ජනතා විශ්වාසය දිනා ගන්නා නව දේශපාලන සංස්කෘතියක් ගොඩනැගීමටත් කාලය සහ අඛණ්ඩ කැපවීම අවශ්‍ය වනු ඇත. 

එබැවින් කෙටි කාලීන දේශපාලන ගනන් බැලීම් වලින් පමණක් නොව දශක ගණනාවක වැරදි වල ප්‍රතිවිපාක නිවැරදි කර ගනිමින් රට ගොඩගැනීමේ මේ ගමනේ විෂය පථය සහ අභියෝග තේරුම් ගැනීම සහ තක්සේරු කිරීම සාධාරණ ප්‍රවේශයකි.

දූෂණ චෝදනා, බලය අයුතු ලෙස පරිහරණය කිරීම, දේශපාලන අතපෙවීම් සහ විමර්ශන ප්‍රමාදයන් පිළිබඳ වාද විවාද ශ්‍රී ලංකාවේ දේශපාලන ඉතිහාසයේ දීර්ඝ කාලයක් තිස්සේ දක්නට ලැබේ. එවැනි වටපිටාවක් තුළ, බලයේ සිටින අයට සහ සාමාන්‍ය පුරවැසියන්ට එකම නීතියක් ක්‍රියාත්මක වීමේ මූලධර්මය සහ භාවිතය ජනතාවගේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අපේක්ෂාවන් තුළ ප්‍රධාන තැනක් ගනී.

දේශපාලන කාර්යාලය යනු නීතියට ඉහළින් සිටීමට බලපත්‍රයක් නොවේ. ජනතාව විසින් ලබා දෙන බලය පුද්ගලික වරප්‍රසාද භුක්ති විඳීමට අයිතියක් නොවේ. එය ජනතාවට සේවය කිරීමටත්, පොදු දේපළ ආරක්ෂා කිරීමටත්, වැරදිවලට ​​ගණන් ගැනීමටත් ලැබුණු වරමකි. රජය එය අකුරටම කරන විට රට සෑම අංශයකින්ම ඉබේම දියුණු වෙනවා.

මේ පදනම මත දේශපාලන බලපෑම්වලින් තොරව දූෂණ චෝදනා විමර්ශන පැවැත්විය යුතුයි. විමර්ශන ආයතන ස්වාධීනව කටයුතු කළ යුතුයි. අධිකරණය සිය ව්‍යවස්ථාමය ස්වාධීනත්වය ආරක්ෂා කළ යුතුය. සියලුම චූදිතයන් නීතිමය ක්‍රියා පටිපාටිවලට අනුකූලව විභාග කළ යුතුය. ජාතිය ගොඩනැගීම සඳහා රජය ගන්නා ක්‍රියාමාර්ගයේ සැබෑ අරුත එවැනි නීතියේ ආධිපත්‍යයයි.

පසුගිය කාලයේ බලයේ සිටි පුද්ගලයන්ට එරෙහිව පරීක්‍ෂණ කරන විට ඒවාට දේශපාලන පළිගැනීම් කීවාට මදි. එසේම නඩු විභාගය ආරම්භ වූ පමණින් පුද්ගලයකු වරදකරු කළ නොහැක. සාක්ෂි, නීතිමය ක්‍රියාමාර්ග සහ අධිකරණ තීන්දු මත කරුණු තීරණය කළ යුතුය.

මෙය ද ජනාධිපති අනුරකුමාර් දිසානායක ප්‍රමුඛ ආණ්ඩුවේ වැදගත් දේශපාලන පරීක්ෂණයකි: පක්‍ෂය හෝ විරුද්ධ වුවද නීතිය සැමට එකසේ ක්‍රියාත්මක වන බව දැන් ජනතාවට ඔප්පු වෙමින් තිබේ.

ශ්‍රී ලංකාවේ දේශපාලන ඉතිහාසයේ වාර්ගික සහ ආගමික අනන්‍යතාවයන් දේශපාලන බලය ලබා ගැනීමට සහ සුරක්ෂිත කිරීමට බොහෝ අවස්ථාවල භාවිතා කර ඇත. භීතිය, සැකය සහ සමාජ භේදය තුළින් ජනතාවගේ ඡන්ද දිනා ගැනීමට උත්සාහ කරන දේශපාලන ප්‍රවේශයන් රටේ ඒකීයභාවයට හා දිගුකාලීන සංවර්ධනයට හානි කර ඇත.

දෙමළ, මුස්ලිම්, සිංහල වශයෙන් වෙන්ව සිටීම වෙනුවට සමාන අයිතිවාසිකම් ඇති ශ්‍රී ලාංකිකයන් ලෙස එකට ජීවත්වීමේ අපේක්ෂාව අද දේශපාලන වෙනසේ වැදගත් පදනමකි.

එම අපේක්ෂාව ප්‍රායෝගිකව තහවුරු කිරීමේ වගකීම ජාතික ජන බලවේගයේ දේශපාලන ගමනට පැවරේ. දෙමළ ජනතාවගේ භාෂාමය අයිතීන්, සුළුතර ජනතාවගේ ආරක්ෂාව සහ සමාන අයිතිවාසිකම්, සිංහල ජනතාවගේ සාධාරණ සමාජ හා ආර්ථික අපේක්ෂාවන් යන සියල්ල එක හා සමාන අවධානයකින් ප්‍රවේශ විය යුතු අතර සියලු කාරණා අභ්‍යන්තරව හා විනිවිදභාවයෙන් ගෙන යා යුතුය.

මිනිසුන්ගේ හැඟීම් අවුස්සමින් දේශපාලන වාසි ලබාගැනීමට පහසු විය හැකිය. එහෙත් ප්‍රජාවන් අතර විශ්වාසය ගොඩනැංවීම සහ දීර්ඝ කාලීන ගැටලු විසඳීම වගකිවයුතු දේශපාලනයේ ලක්ෂණයකි.

ආණ්ඩුව විවේචනය කිරීමට විරුද්ධ පක්ෂවලට පූර්ණ අයිතිය ඇත. නමුත් එම විවේචන ජාතිවාදය හා ආගම්වාදය අවුස්සන හෝ ජන කොටස් අතර භීතියක් ඇති කිරීමට හැරෙන්නේ නම් එහි බර දැරිය යුතු වන්නේ සාමාන්‍ය ජනතාවටය. ඒ නිසා පක්‍ෂ දේශපාලන භේදයකින් තොරව සමාජ සංහිඳියාව ආරක්‍ෂා කිරීම ජනතාවගේ පොදු වගකීමයි.

ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය තුළ විරුද්ධ පක්ෂ අත්‍යවශ්‍යයි. ආණ්ඩුවේ වැරදි පෙන්වා දීම, විකල්ප ප්‍රතිපත්ති යෝජනා කිරීම, ජනතාවගේ ප්‍රශ්න පාර්ලිමේන්තුවේ සහ ප්‍රසිද්ධියේ ඉදිරිපත් කිරීම ඔවුන්ගේ යුතුකමයි. නමුත් පදනම් විරහිත චෝදනා, විකෘති තොරතුරු, තහවුරු නොකළ ප්‍රවෘත්ති සහ ජනතා බිය දේශපාලන අවියක් ලෙස යොදා ගැනීමට දරන උත්සාහයන් පිළිබඳව ජනතාව දැනුවත් විය යුතු කාලයයි මේ.

පසුගිය කාලයේ බලය පාවිච්චි කළ දේශපාලන නායකයන් ද ඔවුන්ගේ ක්‍රියාකාරකම් පිළිබඳ ප්‍රශ්නවලට පිළිතුරු දිය යුතුය. විවේචන එල්ල කරන්නේ නව දේශපාලන සංක්‍රාන්තිය කඩාකප්පල් කිරීමට පමණක්ද? එසේත් නැතිනම් සැබෑ විකල්ප ඉදිරිපත් කරන්නේ ජනතාව වෙනුවෙන්ද? ජනතාවත් සොයා බැලිය යුතුයි.

ඒ සඳහා රජයේ උත්සාහය පමණක් නොව සමාජයේ දැනුවත්භාවය ද අද ශ්‍රී ලංකාවට අවශ්‍ය වේ. විශේෂයෙන්ම උගත් තරුණයන්, බුද්ධිමතුන්, ගුරුවරුන්, වෘත්තිකයන්, මාධ්‍යවේදීන්, සමාජ ක්‍රියාකාරීන් විවිධ පාර්ශ්වවල දේශපාලන වාද විවාදවලට සහභාගි විය යුතුයි.

සමාජ මාධ්‍යවල පැතිරෙන සෑම තොරතුරක්ම විශ්වාස කරනවා වෙනුවට එහි සත්‍යතාව පරීක්ෂා කළ යුතුයි. දේශපාලන නායකයන්ගේ කතා හොඳින් තේරුම් ගත යුතුයි. රාජ්‍ය ප්‍රතිපත්ති, අයවැය, සංවර්ධන වැඩසටහන් සහ පොදු සේවාවන්හි බලපෑම් පරීක්ෂා කිරීම.

2024 ජනතාව විසින් ඇති කරන ලද දේශපාලන වෙනස ආරම්භය පමණයි. එම පරිවර්තනයේ සැබෑ සාර්ථකත්වය මැනිය යුත්තේ දූෂණයෙන් තොර පාලනයක්, නීතියේ ආධිපත්‍යය, ආර්ථික ස්ථාවරත්වය, යහපත් රැකියා, ගුණාත්මක අධ්‍යාපනය, සැමට ප්‍රවේශ විය හැකි සෞඛ්‍ය සේවාව, ග්‍රාමීය සංවර්ධනය සහ ජනවාර්ගික හා ආගමික බෙදීම් හරහා සමාජ ඒකාබද්ධතාවයෙනි.

එම අපේක්ෂාවන් ප්‍රායෝගිකව ඉටුකිරීමේ ඓතිහාසික වගකීමක් අනුරකුමාර් දිසානායක ජනාධිපතිවරයා ප්‍රමුඛ ජාතික ජන බලවේගය රජයට තිබේ. 

ජනතාව බලාපොරොත්තු වන්නේ පාලකයන්ගේ වෙනසක් පමණක් නොවේ; ඔවුන්ගේ ජීවිතවල පෙනෙන වෙනසක්. ඔවුන්ට අවශ්‍ය වන්නේ දූෂණ විරෝධී ක්‍රියාමාර්ග සාධාරණ ක්‍රියා පටිපාටි සහිතව ක්‍රියාත්මක කිරීම, පොදු වත්කම් ආරක්ෂා කිරීම, තම දරුවන්ට හොඳ අනාගතයක් සහ කුල ආගම් භේදයකින් තොරව ගෞරවයෙන් ජීවත් විය හැකි රටක්.

අවසානයේ දේශපාලන පක්ෂවල සාර්ථකත්වය හෝ අසාර්ථකත්වය පමණක් රටේ අනාගතය තීරණය කරන්නේ නැත. නීතිය සැමට එක හා සමානව ක්‍රියාත්මක වන ජාතියක්, දූෂණයෙන් තොර පාලනයක්, මනුෂ්‍යත්වයට ගරු කරන දේශපාලනයක්, ජාති ආගම් භේදයකින් තොරව සමාජ සමගිය, මිනිසුන්ගේ මහන්සියට විපාක දෙන ආර්ථිකයක් ශ්‍රී ලංකාවේ සැබෑ සාර්ථකත්වය තීරණය කරනු ඇත.

"සෞභාග්‍යමත් රටක් - සුන්දර ජීවිතයක්" මැතිවරණ සටන් පාඨයක් පමණක් නොව ජාතික ජන බලවේගය ප්‍රතිපත්තිමය වශයෙන් ක්‍රියා කරයි. එය සෑම පවුලකම ජීවිතය තුළ දැනෙන යථාර්ථයක් බවට පත් විය යුතුය. නව ශ්‍රී ලංකාවක් අනාගත පරපුරට විශ්වාසයෙන් යුතුව භාර දිය හැක්කේ එම ඉලක්කය කරා යන ගමනේදී රජයේ අධිෂ්ඨානය, ජනතා දැනුවත්භාවය සහ සමාජයේ වගකීම පිළිබඳ හැඟීම එක් වූ විට පමණි. 

ඒක තමයි නියම පාලන වෙනස; ජනතාව බලාපොරොත්තු වන දේශපාලන විමුක්තිය එයයි! අපමණ කැපකිරීම් මැද මහජන විමුක්ති පෙරමුණ ගමන් කරන දේශපාලන මාවත එයයි.

අහමඩ් ඉර්ෂාඩ්.

අද දිනකරන් පුවත්පත,

04-11-2026